Ik vertel Peter en Lisa een van mijn favoriete verhalen, over de dochter van een vriendin die op de crèche Prinses Juliana op het Oudekerksplein zat, en dagelijks langs de donkere prostituees kwam, die altijd naar haar zwaaiden. Ze wilde ook ‘achter zo’n deurtje’ , dan kon ze als een prinses zwaaien naar haar ouders en andere mensen. Een gouden ‘bakini’ en roze hoge hakken leek haar daarbij gepaste kledij. Ze vond de dames achter de ramen, vooral in de winter in blacklight, adembenemend mooi. Gezellig ook al die rode lichtjes en die aardige mevrouwen die haar snoep en cadeautjes gaven. Rond haar zesde, zevende vroeg ze zich af, wat al die rondhangende mannen eigenlijk op de Wallen te zoeken hebben. Haar moeder vertelde haar: die mannen vinden het heel erg leuk en spannend om bij die mevrouwen op bezoek te gaan, maar ze mogen niet gratis naar binnen. Over dat laatste was ze wel te spreken.

Voor Peter en Lisa was de combinatie van bordeel en kinderdagverblijf bizar. Het ís ook een van de meest bijzondere plekken in Amsterdam. Naast elkaar de oudste kerk, een paar raambordelen, een crèche en kunstenaars. Dat bestaat nergens ter wereld.