The Beanery was de eerste Kienholz die ik zag en ook de eerste Kienholz van Colin Wiggins, head of education van de National Gallery, die ervoor gezorgd heeft dat The Hoerengracht naar Londen kwam. Colin en ik behoren beiden tot de gelukkigen die nog tussen de eeuwige drinkers met hun klokkenhoofden hebben gestaan. Edward Kienholz (1927-1994) maakte zijn verbeelding van de bar Barney’s Beanery, een eetgelegenheid in West Hollywood, in 1965. Het is een van de populairste werken van het Stedelijk Museum. ‘Alsof je in het sprookje van Doornroosje verdwaald bent’, schreef Jacq Vogelaar in 1997 in De Groene. ’Ze hangen er nog allemaal rond, de stamgasten, zoals ook de klokken op de plaats van hun gezicht nog steeds op tien over tien staan; het enige opgewekte aan de gezichten zijn de wijzers. Hier is de tijd eens en voor altijd gedood; het ruikt er zelfs naar, alleen het geroezemoes op de achtergrond bewijst dat het geleuter eeuwig doorgaat.’

Hofland had het ook over de geur van het gemummificeerde café. ‘Een mengsel van bierlucht, ontsmettingsmiddel, lysol misschien, afgewerkt frituurvet, een vage pislucht (in dit geval voortgebracht door ammoniak) en natuurlijk de geur van brandende sigaretten en volle asbakken. Het wekt beklemming, maar ook heimwee. Het doet je denken aan slemppartijen van lang geleden, voorbije romances en achterhaalde vriendschappen.’ Hofland vreest dat de anti-rook lobby de geur van brandende tabak er tegen de tijd dat The Beanery weer te zien is, heeft uitgefilterd. We zullen het zien en ruiken in 2011.

Nancy Kienholz en Lisa Jann van L.A .Louver Gallery in Venice, vlak bij Los Angeles, de eigenaar van het werk, kwamen naar Amsterdam. We keken of het enorme kunstwerk (zo’n 4 bij 14 meter) wel echt zou passen. Met Lisa en Nancy gingen we Amsterdam in om te kijken wat er veranderd was sinds Ed en Nancy midden jaren tachtig The Hoerengracht maakten in hun Berlijnse atelier. Nancy verbaasde zich over de betegelde peeskamers en over de modeontwerpers achter de vroegere bordeelramen. ‘What is Amsterdam doing with it’s Red Light District?’ We dineerden met Ad Petersen, vroegere conservator van het Stedelijk en vriend van de Kienholzen met Onno Hooymeijer, een Amsterdamse kunstenaar die Ed en Nancy hielp met het verzamelen van spullen voor The Hoerengracht.

Voor The National Gallery was samenwerking met een museum in de stad die de inspiratie was geweest voor het werk aanlokkelijk. Colin Wiggins en ik schreven essays voor de catalogus. Nancy kwam nog een keer naar Amsterdam voor opnamen voor een documentaire over wat er nu gaande is op de Wallen.

Voor het Amsterdams Historisch Museum is het erg interessant om juist nu The Hoerengracht naar Amsterdam te halen. ‘Handen af van de Wallen’ staat op veel posters die achter de ramen van bordelen en cafés hangen. De gemeente is het project 1012 begonnen. Al vaker hebben de bestuurders van Amsterdam geprobeerd om prostitutie aan te pakken of te verplaatsen. Maar nog nooit eerder kwamen kunstenaars daarvoor in de plaats. Daar zal het onder andere over gaan op de bovenverdieping van de tentoonstelling.